Mesleğinde çok iyi bir gizli polisle tanıştım. Akşam vakitleriydi. Leyla’da oturuyordum. Tek kulağında beyaz kulaklık, hırkalı ve orta yaşlı bir adam karşımdaki masaya oturdu. Bir kaç dakika geçti. Adamla göz göze geldik. Gülümsedim. +Polis misiniz ? -Nereden anladın? +Babam da polisti. Anlıyor insan. -Hangi şube? +Cinayet -Anladım. +Siz? -Gizli. – Sessizlik – Gelmez olaydım Ankara’ya Neden ki ? Libya’daydım. Gönüllü göreve gittim. Kardeşim orada çalışıyor, mermer işind

( Adisyon kalemiyle çizdim. Biraz dandik oldu.) Japon abi barın karşısındaki ofiste kalırdı. Ofis dediğime bakmayın. Moloz yığınları ile doluydu arka tarafı. Bir kanepe vardı bir de elektrikli ısıtıcısı. İkide bir bozulurdu. Yeniden tamir ederdik. 1.70 boylarında çekik gözlüydü. Bundandır Japon derdik. Asıl adını çok sonradan öğrendim. Ama biz yine de Japon diyelim. Çalıştığım ilk gündü. Sabah saat 11 buçuktu. Barın kapısı açıldı birden. (Japon üstü çıplak bir şekilde bara gi

Düşünmekten başım ağrıyormuş. Geçenlerde fark ettim. Ancak bile isteye düşünmüyorum bir şeyleri. Kendiliğinden oluveriyor işte. O hala kapının önünde bekliyor. Kapı deliğini çiçeklerle kapattım. Bakmak istemiyorum. Çok dalgınım uzun süredir. 21/01/2023

Kedi gitti. Gitmeden başını öptüm. ‘’ Güzel sev. ‘’ dedim. Uzun zaman oldu gideli. Sağdan soldan tüyleri çıkıyor bazen evde. Yalnız uyuyorum. Çalışmaya başladım. Bir barda, sonra ötekinde. Bacaklarım ağrıyor. 10'ar saat ayakta duruyorum. İşten çıktığım bazı günlerde ağlıyorum. Sokağın sonundaki merdivenlerden indiğinde bir park var. Bazen salıncakta sallanıyorum. Eskisinden daha çok sigara içiyorum. Ev soğuk, ısıtmak için param yok. Sabahtan beri öksürüyorum. Sigara yüzünde

Ezan sesi yükselirken iki esmer Suriyeli çocuk anlam veremedikleri şu cümleyi duydu ; ” Kader bu, kaderin önüne geçecek yok.” Esmer çocuklar serçe parmaklarını birbirine doladı. Dün ve bugün gibiydiler. Dün gece paltomu giydim ve Asiye teyzenin gecekondusuna doğru yürüdüm. Asiye teyzenin evi barakadan hallice bir yıkıntıydı. Ancak bu yıkıntı Heybeli’yi , Kınalı’yı görüyordu. Son durağa taşındığımız ilk gün burada misafir olmuştuk. Bu sefer biraz farklıydı. Evin önündeki kay

Yolculuklarımın birinde…. Yukarıyurtçu köy yolundan ilerlerken otostop çektim. Bir tırcı durdu. Açtım kapıyı bindim. Ayakkabılarını çıkar la sen evde de mi böyle geziyon ‘ dedi. Pardon abi, hiç tıra binmedim ‘ dedim. Tır merdivenlerinde çıkardım ayakkabılarımı. Ayaklarımın arasına aldım koltuktaki karpuzu. Veysel abi sürekli kadınlardan ve sevişmekten konuşurdu. Poyrazım… Kırgızlar… Biliyor bu işi… ‘ Yıllar önce Ankara Gazinosunda bir Kırgız kadınla sevişmişti. Sür

Salih abi dutlara, dutlar tezgahtar Ahmet’e, tezgahtarsa Salih abiye bakıyordu. Yarım kilo ‘ dedi. Tezgahtar küreği dut kasasına daldırdı. Kürek, adamına göre dalardı dut kasasına; Salih abi Soysal pasajında çaycıydı. Fuat bey öyle mi ? Hazine bakanlığında memurdu. Fuat beyi gören kürek daldıkça dalar; bir kasa yetmez akrobat gibi diğer kasalara atlardı. Geçen sene 2005 yaz olimpiyatlarında gümüş madalya kazanan kürek, Salih abiyi görünce felçli, alzheimer yaşlı bir kadın

Ben Zemestanlı, Anlamam ağaçtan fakat kiraz ağacı altında, banktayım. Kurtuluşta ‘ Sırtımda palto, başımda şapka ve kravat. Vakitsiz ayakkabımın attığı adımları, paltom bilir. Şapkam, bekleyişime şahit. Yetimliği kravata sor. Ben, Zemestanlı şair… Sigaramın dumanı beş yıldır tüter, Kravatın düğümü gibi kokmak ister, Anlamam kravat bağlamaktan, Ben, Zemestanlı şair. Şapkam, dünü bekler bugün Hem de dünden beri Ayakkabım vakitsiz yol alır Sırtımda palto üşür Evet. Ben, Zemest

Yorulmaktan yoruldum Biricik. Canımın istediği kadar değil cebimin yettiği kadar yaşadım. Terkedilmiş izmaritler tanıyor beni. Vakitsiz sönüşler, yarım kalışlar biliyor. İnsanlar, yükün çok ağır diyor. Esip geçiyorlar yanımdan. Kalemle kağıt arasında bir dünyam var. Yarattığım hiçbir karakter sarılamaz bana. Yukarıdaki adam da mı bu kadar yalnız? Bulutlara kapanıp ağlarken o da mı kedisiyle bakışır? Alt komşusu tatilde de yok mu ağladığını duyan ? Ona neden ölümsüz dedik, ya

Çocukluğumun denizle buluştuğu yere, İstanbul’a geldim. 05/12/21 02:16 Bundan yıllar önce son durağa taşınmıştık. Tek odalı bir evdi. Sefalet bedenlerimizi küçültmüştü. Son durak çok yüksek bir tepedeydi. Buradaysa zaman 80 darbesinden sonra durmuştu. Duvarlarda devrim yazıları. Yasak söylemler. Sakıncalı şarkılar. İlginçtir ki geceleri zırhlı araçlar görürdük. O kadar yüksek bir yerdeydik ki bulutların içinde yaşıyorduk. Sisten karşıdaki evler görünmezdi. Yıldızlara daha

Tren yolculuklarını severim. Zaman burada farklı işler. 15. dakikadan sonra restoran vagonuna geçer, kağıdımı kalemimi alır bir şeyler karalarım. Nitekim şu an da öyle yapıyorum. Yazmamı söyleyen ilk kişi matematik öğretmenimdi. İsmini unuttum. Lise 1’deydik. Matematik öğretmenimiz aynı zamanda sınıf öğretmenimizdi. Hepimize kağıtlar dağıttı. Hayatımız hakkında bir şeyler bilmek istiyordu. Travmalarımızı & acılarımızı ve ev adresimizi bilmek onun için önemliydi. Ben de yazdım

Sürekli aynı şeyi farklı biçimlerde yazıyor muyum diye endişeleniyorum. Kendimin biricik okuyucusu olarak canımı sıkıyor bu durum. Daha güçlü anlatmanın yollarını arıyorumdur belki' diyerek avunuyorum. Bir yandan da geçmiyor bu hisler. Elimdeki malzeme bu. Hıdır enişte de hala ölmedi. Salep içiyorum şuan. İlk kez Ankara'da içmiştim. 18 yaşındaydım. O ısrar etti. Ne olduğunu bile bilmiyordum. Bazı şeyleri çok geç öğrendim. Soğuk ve ağarmış sokaklar. Konuşulanlardan ziyade bak

Bir fahişe. Kızıl saçlı, yorgun bakar hep. Çok konuşmaz. Hatta hiç konuşmaz. Şimdiye dek sesini duymadım. Ancak zor zamanımda hep yanımda olmuştur. Ucuza çalışır çünkü. Sabaha kadar benimledir. Uyandığımda gitmiş olur. Hiç var olmamış gibi. Rüya misali; Tevrat’a göre tanrı Adem’i uyuttu ve Havva’yı yarattı. Kadın erkeğin rüyasıdır derler bu yüzden. Belki bu yüzden çok gecemiz uykusuz geçer. Her rüya yarım kalır doğası gereği. Ölüm sonsuz uykuysa eğer hayatın kadına en a