Hangi ağaca takıldı uçurtmam? Hırsız pencere, soğuk çalıyor yüzüme. Kahveme düşen sigara külü, sorun etmiyorum. Bazen çok kızıyorum sana....

"Bu yaşa erdirdin beni,gençtim almadın canımı ölmedim genç olarak,ölmedim beni leylak büklümlerinin içten ve dışardan sarmaladığı günlerde bir zamandı heves ettim gölgemi enginde yatan o berrak sayfada gezindirsem diye ölmedim, bir gençlik ölümü saklı kaldı bende. Vakti vardıysa aşkın,onu beklemeliydi genç olmak yetmiyordu fayrap sevişmek için halbuki aşk,başka ne olsundu hayatın mazereti demedim dilimin ucuna gelen her ne ise vay ki gençtim ölümle paslanmış buldum sesimi. Ha

dadandı kümesimize. telef etti gündüzü. nasıl uyanırız şimdi?

Yazmak rüya görmek gibi gelir bana. Oradan oraya süzülürsün. Yalnız bir iştir. Sadece sen varsın duygu aktarımı sırasında. Ancak kalemi bıraktıktan sonra? Dolu sayfaya bakıp kendi hayatına dönmek. Kabus görüp, uyanınca gördüklerinin gerçek oluşuyla karşılaşmak. Bu oluş, ağır geliyor bana. Seyrek yazışlarımın nedeni budur. Düşlerime yön veremediğim gibi düşüşlerime de mani olamıyorum. 17/11/2024

Çok korkuyorum kendimden.

soluna sağanak çizikler atılır. soluk-kesik bir fotoğraftır; albümlere konmayan, kuştur omzunda. koş-dur. kaldırımda ıslak, dudağında...

Kalemimi bırakmanın vaktidir.

Gençti ve ısırgan otu toplardı yüreğim. ??/??/2022

Şahika abla barın aşçısıydı (!) Aslında bulaşık yıkıyordu. Fakat bulaşıkçı diyince kızardı.  Bize sürekli ” Şekerım” derdi. Bir zaman sonra adı Şekerım olmuştu bizim için. Özbekti, kırıktı türkçesi. Giyimine dikkat ederdi. Abiye elbiselerle bulaşık yıkardı. Sorardı her gün;  “Bögün nasıl olmuşum şekerım?” Gurbet zor şekerım. Özlüyorum.  En çok Timur’u.  Timur kim abla?” “Oğlum, 10 yaşında.” Okula gidiyor mu?” “Askeri okula gidiyo.” Nasıl?”  Paralı. Uzbekte herkesi almıyorlar.

Derdi Cengiz abi. Ben o sırada yerleri süpürüyor olurdum. “Önceleri 3-4 arkadaşı vardı burada. Bir bir gitti hepsi. Bu da tek kalınca...

Bir iğne deliğinden bakıyoruz dünyaya. Bir gramafon iğnesi. Gülüşler, yaşlar yaşamın sesi. Her plak kırılır. O şarkı başa sarar. Tekrar ve tekrar. Hayat derler adına.  Tutmayacak ne bir dilek, ne de gece uykusu.

Merhaba basılmamış kitabımın varolmayan okuyucusu. Bayadır yazmadım, biliyorum ki merak etmedin. Öyleyse başlıyorum. Nereden başlasam bilmiyorum. Normalde harici bir dosyaya yazar sonra onu bu sayfaya geçirirdim. Ancak bu kez onunla uğraşmayacağım. Ne edebi kaygım var ne de konuşacak biri. Çok sıkıldım. Bir fincan kahve aldım. Sabaha dek yazacağım.  Geçenlerde saçımı kestirdim. Artık aynaya baktığım şeye sempati duymak istemedim. Küçükken Ankara’daki gecekonduda uyanırdım baz

Gülüşün kemiklerime işlemiş ! Ne zarif, Ne ince hastalıkmış Sana bakmak’

Demir atacaksın kör bir kayaya Ya yosun olacaksın bu hayatta Ya son olacaksın, yetmişlik, hayta Çarşaflanacak deniz Bakacaksın suretine...

Hayat nedir? Düşüncenin bakışla buluştuğu yerdir hayat. Neye bakar, neyi düşünürüz? Farklı olana, parlak olana bakarız. Aydınlık olan...

Eski bir dilde yazıyorum. Belki hiçbir zaman anlaşılmayacak. Ancak hissedilecek cümlelerim. Aziz dostum kağıt. Beni affet. Kimseyi...

Tebessüm süslü ağıtlar gizli.

”Siz şairler, yazarlar dert arıyorsunuz. Kafayı kırmışsınız. Uyuşturucu kullandığımda kendime küçük hedefler koyarım. İstemeden oluyor....

Kelebekler