Hangi ağaca takıldı uçurtmam? Hırsız pencere, soğuk çalıyor yüzüme. Kahveme düşen sigara külü, sorun etmiyorum. Bazen çok kızıyorum sana. Cansız havaların, camsız penceresinden duyulan serçe sesi. Sorun etmiyorum yaşamayı. Saçımdan dilime uzanan yağmur damlası, tatlı bazen. Dilime dolanan şarkılara takılıp düşüyorum. Dizim kanıyor. Ama iddiaya girdim. Eve kadar ip atlayacağım. Bir evim olmadığı geliyor aklıma. ...doksansekiz, doksandokuz, yüz!

dadandı kümesimize. telef etti gündüzü. nasıl uyanırız şimdi?

düşünmenin acısını düşünüyorum. düşünmemeyi, düşlüyorum. işte yine, düşüyorum.

Yazmak rüya görmek gibi gelir bana. Oradan oraya süzülürsün. Yalnız bir iştir. Sadece sen varsın duygu aktarımı sırasında. Ancak kalemi bıraktıktan sonra? Dolu sayfaya bakıp kendi hayatına dönmek. Kabus görüp, uyanınca gördüklerinin gerçek oluşuyla karşılaşmak. Bu oluş, ağır geliyor bana. Seyrek yazışlarımın nedeni budur. Düşlerime yön veremediğim gibi düşüşlerime de mani olamıyorum. 17/11/2024

Çok korkuyorum kendimden.

soluna sağanak çizikler atılır. soluk-kesik bir fotoğraftır; albümlere konmayan, kuştur omzunda. koş-dur. kaldırımda ıslak, dudağında ıslık sesi.

Gençti ve ısırgan otu toplardı yüreğim. ??/??/2022

Şahika abla barın aşçısıydı (!) Aslında bulaşık yıkıyordu. Fakat bulaşıkçı diyince kızardı. Bize sürekli ” Şekerım” derdi. Bir zaman sonra adı Şekerım olmuştu bizim için. Özbekti, kırıktı türkçesi. Giyimine dikkat ederdi. Abiye elbiselerle bulaşık yıkardı. Sorardı her gün; “Bögün nasıl olmuşum şekerım?” Gurbet zor şekerım. Özlüyorum. En çok Timur’u. Timur kim abla?” “Oğlum, 10 yaşında.” Okula gidiyor mu?” “Askeri okula gidiyo.” Nasıl?” Paralı. Uzbekte herkesi almıyorlar.

Derdi Cengiz abi. Ben o sırada yerleri süpürüyor olurdum. “Önceleri 3-4 arkadaşı vardı burada. Bir bir gitti hepsi. Bu da tek kalınca delirdi.” demişti Selin. Selin on senedir çalışıyordu burada. “Burada” diyorum çünkü buranın yeri eskiden “Kapı” barken bile buradaymış. Bu nedenle duvarda nedensiz, menteşesiz iki kapı asılıdır. Kim bilir nereye açılır. “Cahit Sıtkı Tarancı gelmedi, niye gelmedi? Karnımız acıktı. Karışmayın kimseye… Bir kaban ikiyüzelli olmuş. Nasıl olacak bu

Bir iğne deliğinden bakıyoruz dünyaya. Bir gramafon iğnesi. Gülüşler, yaşlar yaşamın sesi. Her plak kırılır. O şarkı başa sarar. Tekrar ve tekrar. Hayat derler adına. Tutmayacak ne bir dilek, ne de gece uykusu.

Merhaba basılmamış kitabımın varolmayan okuyucusu. Bayadır yazmadım, biliyorum ki merak etmedin. Öyleyse başlıyorum. Nereden başlasam bilmiyorum. Normalde harici bir dosyaya yazar sonra onu bu sayfaya geçirirdim. Ancak bu kez onunla uğraşmayacağım. Ne edebi kaygım var ne de konuşacak biri. Çok sıkıldım. Bir fincan kahve aldım. Sabaha dek yazacağım. Geçenlerde saçımı kestirdim. Artık aynaya baktığım şeye sempati duymak istemedim. Küçükken Ankara’daki gecekonduda uyanırdım baz

Gülüşün kemiklerime işlemiş ! Ne zarif, Ne ince hastalıkmış Sana bakmak’

Demir atacaksın kör bir kayaya Ya yosun olacaksın bu hayatta Ya son olacaksın, yetmişlik, hayta Çarşaflanacak deniz Bakacaksın suretine Köpürecek saçın sakalın Görünmeyecek suratın Sen ki Adem’in kaderine Madik atacaksın Aşk diyorum mirim, yaramaz sana. Bir bildiğim var tabii. İnsan olduğunu varsayıyorum. İyisiyle, kötüsüyle. Kıskanırsın bir kere. Kafesler içindesin, avutmak istersin kendini. Pek tabii göğüs kafesi anlarsın bu dediklerimden. Mühim değil. Yine de anlatacağım,

Hayat nedir? Düşüncenin bakışla buluştuğu yerdir hayat. Neye bakar, neyi düşünürüz? Farklı olana, parlak olana bakarız. Aydınlık olan parlak değildir her zaman; Şu an kağıttaki beyazlıkdan öte kalemimin koyu solgun rengine bakmanız gibi. Yahut yıldızlar. Birbirine benzerler. Düşünce de burada girer devreye. Gökte yahut yerde. Bir yıldız, isteriz ki bize özel olsun. Kuzey yıldızı gibi yol göstersin. İnsan ansızın yoklukta belirir. İşte bundandır, yalnızlık hissi kaybolmuşlukl

Eski bir dilde yazıyorum. Belki hiçbir zaman anlaşılmayacak. Ancak hissedilecek cümlelerim. Aziz dostum kağıt. Beni affet. Kimseyi yenemedi ruhum. Yüzünü kara çıkarıyorum. Ben ve kalemim. Gitti. İşten çıktım. Ayağım yine oraya meyletti. Ama olacak iş mi şimdi ? Canımız sıkkın, keyfimiz kaçık, peşine düşen yok. ‘’Daha ne ?’’ dedi kravat. Bir bildiğin vardır dedim babalık. Takip ettim yolu. Üst kata çıktım oturdum. Tığ gibi bir sigara sardım. Bira söyledim. Mazhar’dan Fuat’a k

Tebessüm süslü ağıtlar gizli.

”Siz şairler, yazarlar dert arıyorsunuz. Kafayı kırmışsınız. Uyuşturucu kullandığımda kendime küçük hedefler koyarım. İstemeden oluyor. Yemek yemek. Film izlemek. Kayıp çorabımı bulmak gibi ve o hedefe ulaşana kadar başka hiç bir şey düşünmem. Sizinki de öyle. Uyuşturucu kafası.” dedi ve kalktı yanımdan. Barın kapısına yöneldi. Dışarı çıktı. ... 28/01/2023

Tekelden son paramla bir kek aldım. Dışarı çıktım. Saat 12 küsür. Tekel’e girerken kenara bıraktığım yarım sigara sönmüş. Sigarayı elime alıp yürümeye başladım. Ceplerimde çakmak aradım. Yoktu. İncesu kavşağının köşesinden geçerken kısa boylu bir adamın sigara yakışını gördüm. Üç adım sonra geri döndüm. Çakmağınızı kullanabilir miyim ? '' Tabii ki! '' Çakmağı uzattı. Tam ateşe verecekken yarım sigarama baktı. '' Onu atar mısın lütfen. Sana bir sigara ikram etmek istiyorum be

Buradasın, biliyorum. Vebalı acılarım var. Susuyorum. Konuşmak yasak. Yazıyorum; unutulmuş bir dilde. Hatırlıyorum. Duvarların dili yok. Konuşabiliyorum. O biliyor. Biricik, biliyor.